Mooi artikel in de nrc•next van vandaag over schrijfvaardigheid en het internet. Dankzij het internet zijn verschillende mensen veel meer gaan schrijven, en omdat we het meer doen is onze schrijfvaardigheid verbeterd. Maar smstaal dan? En alle verschrikkelijke taal- en gramaticafouten die je tegenkomt? Niet belangrijk, het schrijven wordt uit het domein van de schoolmeester gehaald. Het belangrijkste is dat de bedoeling van de tekst op de lezer overkomt. Iedereen mag schrijven, en iedereen kan schrijven want iedereen vindt online wel een publiek. Vroeger schreven slechts een handjevol mensen, zoals academici, en werd er voornamelijk geschreven in opdracht van andere mensen. Nu doen we het allemaal uit onszelf, omdat we het léuk vinden.

Dat vind ik nu een heerlijke gedachte, dat dankzij het internet veel meer mensen gebruik maken van geschreven taal om hun boodschap over te brengen. Ik merk het bij mezelf ook, want het werkt ook andersom. Ik zit al ongeveer vijf weken zonder goed werkend internet thuis, en ik schrijf daardoor niet meer. Ik ben mijn publiek kwijt, dus waarom zou ik nog dingen opschrijven? Dagboek-smagboek. Ik zal niet altijd de beste verhalen schrijven, maar ik wil wel dat ze gelezen worden. Hier kan dat. Het is ook niet alsof ik in de afgelopen weken minder had om over te schrijven, ik had miljoenen posts kunnen tikken vol met gezeur over de verbouwing in mijn huis en hoe naar ik dat vond. Over hoe blij ik ben dat ik weer op mijn eigen verdieping zit, en het kastje wat ik dit weekend gekocht heb en waar ik lekker veel rommeltjes in kwijt kan.

Ik heb het ook met fotografie. Ik maak al een hele tijd geen foto’s meer, en ik ga ook niet verder met het bewerken van de foto’s die ik wel gemaakt heb. Het is een hobby die stil staat omdat ik het resultaat met niemand kan delen. Ik wil graag als ik klaar ben met het bewerken van een foto hem uploaden naar mijn flickraccount, daar een aantal tags eraan hangen en hem eventueel in een geschikte groep of twee plaatsen. Ik wil graag zelf rondsurfen en op foto’s (en weblogs) reageren, en ik vind het leuk als mensen op mijn werk reageren. Ik mis de interactie.

Natuurlijk schrijf ik nu wel weer deze post. Omdat ik geïnspireerd werd door het artikel in de next toen ik vanochtend in de trein zat. Dat soort momenten heb ik wel vaker, maar tegenwoordig komt dat nog zelden tot een post, want eigenlijk is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik vanaf mijn werk ga zitten bloggen. En thuis kan ik het niet.

• Mijn internet moet ik zelf nog achteraan bellen, wat ik nog niet gedaan heb omdat ik lui ben en ik eigenlijk toch al weet dat het aan de router ligt. • Het nrc•next artikel is geschreven door Carola Houtekamer en leunt op op een onderzoek dat Stanford Study of Writing heet.

Toen ik op de basisschool zat was ik er heilig van overtuigd dat ik schrijfster zou worden. Het was dan ook altijd mijn antwoord als iemand mij vroeg wat ik later wilde worden. Ik vond dat stiekem best cool, het was weer eens iets anders dan dierenarts of brandweerman.
De juf die me met veel moeite heeft leren lezen en schrijven vroeg me bij haar afscheid van de school of ik toch zeker wel mijn eerste boek aan haar zou opdragen.

Ik ging naar de school voor Journalistiek omdat het mij prima leek aansluiten op die schrijversamitie. Daar was ik ineens niet meer de beste schrijver van de klas. Iedereen had hetzelfde verhaal, ze wilden allemaal ook schrijven en waren er ook allemaal best goed in. Ik ging twijfelen of de journalistiek nu echt wel leuk vond, en toen ontdekte ik vormgeving. Ik heb nooit echt teruggekeken naar die schrijfwens.
Ik heb heel lang niet ‘echt’ geschreven. Dat leek me ook niet erg, wie wordt er nu wat ze op de basisschool zeiden dat ze wilden worden? Ik ben redelijk zeker dan geen van de meisjes die ik heb horen zeggen dat ze prinses wilde worden dat nu zijn. Niemand droomt ervan om communicatiedeskundige te worden als ze tien zijn.

Ik vind het heel leuk om vormgever te zijn, ben blij met mijn baan, en werk ook graag als beeldredacteur erbij. En de cool-factor is er ook nog. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit meer zou willen schrijven. Ik denk de laatste tijd veel aan schrijven. Aan wat ik zou willen vertellen. Aan hoe ik denk dat het het beste is om dicht bij jezelf te blijven. Ik weet het nog niet.

Wat ik wel weet, is dat ik voor het eerst iets geschreven heb voor Metro. Het is een kleine dvdrecensie die vandaag in de krant staat op pagina 22 (of 26 als je een Amsterdam of Rotterdam editie hebt). Ik vond het doodeng, maar het was achteraf eigenlijk helemaal niet moeilijk en is allemaal vrij snel gegaan. Het is natuurlijk ook maar een stukje van +/- 130 woorden, maar het is een stukje dat ik geschreven heb, waar mijn naam bij staat en wat gepubliceerd is. Ik voelde me een beetje als een kind dat zijn eerste stapjes zet en dat nog niet weet of dat hele lopen wel leuk is. Een stapje is gezet, of er meerdere volgen is nog de vraag.
Ik blijf natuurlijk posts schrijven voor dit blog, blijven oefenen is altijd goed, en dit is lekker laagdrempelig. Het geeft niet als ik er een keer niet uitkom met wat ik wil zeggen hier, als ik gekke fouten maak. Met bezoekersaantallen die schommelen tussen de 5 en 20 per dag heb ik niet zoveel te vrezen.

Kennen jullie GeenStijl? Die mensen willen nu ook een eigen publieke omroep oprichten. Dat had je vast al gemerkt, tenzij je onder een steen leeft, en in dat geval vraag ik me af hoe je hier terecht bent gekomen.

De omroep, PowNed genaamd, wil graag Hilversum van binnenuit opblazen. Ik heb geen idee of het ze gaat lukken, of ze leuke programma’s gaan maken, en of ik er daadwerkelijk naar zal kijken, maar ik ben wel heel nieuwsgierig. Daarom ben ik lid geworden, want ik wil graag dat ze de kans krijgen om mij te laten zien of het wat is. Als het stom is, zeg ik m’n lidmaatschap tegen die tijd gewoon weer op. Hoppa, makkelijk hè. Moeten ze wel die 50.000 leden halen natuurlijk…

Wil jij ook lid worden? Klik dan hier! Erg leuk, dan staat al meteen mijn lidnummer ingevuld omdat ik je dan lid maak. Krijg ik weer centjes voor terug. Vette shit!

Weet je het nog niet? Kijk hier voor voorbeelden van het soort filmpjes dat ze maken.

Carnavalszondag en -maandag in Breda:

Prins Carnaval in de kinderoptocht (Brakkensliert) op zondag

Brakkensliert

De grote optocht op maandag

Lieve mensen van de Rabobank:

Willen jullie de volgende keer dat mijn pinpas en creditcard preventief geblokkeerd worden, me dat meteen laten weten?

Gisteren had ik rond een uur of twaalf wat geld overgemaakt met internetbankieren, toen ik een kwartiertje later even opnieuw wilde inloggen, lukte dat niet. ‘Whatever’, dacht ik, ‘er zal wel even een technisch probleem zijn.’
Later, toen ik onderweg naar mijn werk op het station even een boek wilde kopen bij de bruna, deed mijn pinpas het ineens niet, geblokkeerd volgens het apparaat. Ik voelde me heel erg kansloos, alsof alle mensen om mij heen dachten dat ik zo’n dom meisje was dat niet met geld om kan gaan. Maar goed, ik moest de trein in. Vervolgens heb ik het bij de AH to go op Amsterdam Lelylaan nog eens geprobeerd, maar nee hoor, mijn pas was echt geblokkeerd. Ik kon dus geen luch kopen. Gelukkig had ik op de redactie nog een pizza liggen, dus had ik wel avondeten.
Op de redactie heb ik toen maar even met mijn filiaal van de rabobank gebeld.
‘Hallo, mijn pas is ineens geblokkeerd, en ik snap het niet, zou u even willen kijken wat er aan de hand was?’
Na mijn rekeningnummer nog eens bevestigd te hebben, vertelde de meneer aan de telefoon mij dat ze een mailtje hadden gekregen met dat er mogelijk skimming had plaats gevonden, en er daarom een aantal passen preventief geblokkeerd was, waaronder de mijne.
‘Dan heb ik een tip voor u voor de volgende keer, laat mensen dat meteen weten zodat ze maatregelen kunnen treffen, ik kon geen eten kopen ineens.’
‘Ja maar we hebben het mailtje ook pas vandaag gekregen.’
…! Dat klopt, het is namelijk vandaag gebeurd, en ik heb er vandaag meteen last van! De meeste mensen zijn zoals ik, en gebruiken hun pinpas iedere dag. Wanneer was hij van plan om mensen op te bellen of maar te mailen over wat er gaande was?
Nu moet ik maximaal tien werkdagen wachten op een nieuwe pinpas en creditcard, en tot die tijd kan ik met mijn legetimatiebewijs geld opnemen bij de bank. Als ik gisteren om half 1 meteen een mailtje of belletje gekregen had, dan was ik meteen naar de bank gelopen om geld op te halen en had ik verder geen probleem gehad. Gelukkig heb ik deze week late dienst, dus kan ik zometeen even geld op gaan nemen, terwijl als ik vroege dienst had gehad, ik gewoon gewerkt had tijdens de openingstijden van de Rabobank. Zoals de meeste mensen. Wat had ik dan moeten doen? Een week lang honger lijden?

Natuurlijk wordt ik liever preventief geblokkeerd dan geskimd, en ik ben blij dat ze er ergens bij de Rabobank zo bovenop zitten. Het is wel even onhandig, maar niet het einde van de wereld. Alleen de communicatie (van in elk geval mijn filiaal) laat te wensen over.