Mooi artikel in de nrc•next van vandaag over schrijfvaardigheid en het internet. Dankzij het internet zijn verschillende mensen veel meer gaan schrijven, en omdat we het meer doen is onze schrijfvaardigheid verbeterd. Maar smstaal dan? En alle verschrikkelijke taal- en gramaticafouten die je tegenkomt? Niet belangrijk, het schrijven wordt uit het domein van de schoolmeester gehaald. Het belangrijkste is dat de bedoeling van de tekst op de lezer overkomt. Iedereen mag schrijven, en iedereen kan schrijven want iedereen vindt online wel een publiek. Vroeger schreven slechts een handjevol mensen, zoals academici, en werd er voornamelijk geschreven in opdracht van andere mensen. Nu doen we het allemaal uit onszelf, omdat we het léuk vinden.

Dat vind ik nu een heerlijke gedachte, dat dankzij het internet veel meer mensen gebruik maken van geschreven taal om hun boodschap over te brengen. Ik merk het bij mezelf ook, want het werkt ook andersom. Ik zit al ongeveer vijf weken zonder goed werkend internet thuis, en ik schrijf daardoor niet meer. Ik ben mijn publiek kwijt, dus waarom zou ik nog dingen opschrijven? Dagboek-smagboek. Ik zal niet altijd de beste verhalen schrijven, maar ik wil wel dat ze gelezen worden. Hier kan dat. Het is ook niet alsof ik in de afgelopen weken minder had om over te schrijven, ik had miljoenen posts kunnen tikken vol met gezeur over de verbouwing in mijn huis en hoe naar ik dat vond. Over hoe blij ik ben dat ik weer op mijn eigen verdieping zit, en het kastje wat ik dit weekend gekocht heb en waar ik lekker veel rommeltjes in kwijt kan.

Ik heb het ook met fotografie. Ik maak al een hele tijd geen foto’s meer, en ik ga ook niet verder met het bewerken van de foto’s die ik wel gemaakt heb. Het is een hobby die stil staat omdat ik het resultaat met niemand kan delen. Ik wil graag als ik klaar ben met het bewerken van een foto hem uploaden naar mijn flickraccount, daar een aantal tags eraan hangen en hem eventueel in een geschikte groep of twee plaatsen. Ik wil graag zelf rondsurfen en op foto’s (en weblogs) reageren, en ik vind het leuk als mensen op mijn werk reageren. Ik mis de interactie.

Natuurlijk schrijf ik nu wel weer deze post. Omdat ik geïnspireerd werd door het artikel in de next toen ik vanochtend in de trein zat. Dat soort momenten heb ik wel vaker, maar tegenwoordig komt dat nog zelden tot een post, want eigenlijk is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik vanaf mijn werk ga zitten bloggen. En thuis kan ik het niet.

• Mijn internet moet ik zelf nog achteraan bellen, wat ik nog niet gedaan heb omdat ik lui ben en ik eigenlijk toch al weet dat het aan de router ligt. • Het nrc•next artikel is geschreven door Carola Houtekamer en leunt op op een onderzoek dat Stanford Study of Writing heet.

Kijk eens wat er achter de gipsplaten in mijn huisje zat? Een heuse poster van lang geleden!
Ik kan me zo echt een studentenkamer voorstellen met dit soort posters op de latjes.

Wie herkent deze poster?

Waar voel jij eigenlijk plaatsvervangende schaamte bij?

• Het zien van de fan-gedeeltes op De Lama’s-dvds, die meiden die zo schaamteloos gillend als debiele kippen zonder kop achter de grappenmakers aanrennen. En dan vooral, omdat die mannen grappen maken die ik ook kan waarderen…

Vul aan:

Alle leuke jongens zijn óf bezet óf homo. (tm AM)

Lekker is dat.

My metro was 2 minutes early, resulting in me missing it and my train connection. I had to wait for the next one (30 min. later). I was tired and upset and bored so I wasted 5 € in a photobooth just to keep me busy for a few minutes. The curtain of the booth was ripped off, and despite the late hour there were some people in the station. I felt very selfconcious and thus the pictures sucked. Oh wel…