Mooi artikel in de nrc•next van vandaag over schrijfvaardigheid en het internet. Dankzij het internet zijn verschillende mensen veel meer gaan schrijven, en omdat we het meer doen is onze schrijfvaardigheid verbeterd. Maar smstaal dan? En alle verschrikkelijke taal- en gramaticafouten die je tegenkomt? Niet belangrijk, het schrijven wordt uit het domein van de schoolmeester gehaald. Het belangrijkste is dat de bedoeling van de tekst op de lezer overkomt. Iedereen mag schrijven, en iedereen kan schrijven want iedereen vindt online wel een publiek. Vroeger schreven slechts een handjevol mensen, zoals academici, en werd er voornamelijk geschreven in opdracht van andere mensen. Nu doen we het allemaal uit onszelf, omdat we het léuk vinden.

Dat vind ik nu een heerlijke gedachte, dat dankzij het internet veel meer mensen gebruik maken van geschreven taal om hun boodschap over te brengen. Ik merk het bij mezelf ook, want het werkt ook andersom. Ik zit al ongeveer vijf weken zonder goed werkend internet thuis, en ik schrijf daardoor niet meer. Ik ben mijn publiek kwijt, dus waarom zou ik nog dingen opschrijven? Dagboek-smagboek. Ik zal niet altijd de beste verhalen schrijven, maar ik wil wel dat ze gelezen worden. Hier kan dat. Het is ook niet alsof ik in de afgelopen weken minder had om over te schrijven, ik had miljoenen posts kunnen tikken vol met gezeur over de verbouwing in mijn huis en hoe naar ik dat vond. Over hoe blij ik ben dat ik weer op mijn eigen verdieping zit, en het kastje wat ik dit weekend gekocht heb en waar ik lekker veel rommeltjes in kwijt kan.

Ik heb het ook met fotografie. Ik maak al een hele tijd geen foto’s meer, en ik ga ook niet verder met het bewerken van de foto’s die ik wel gemaakt heb. Het is een hobby die stil staat omdat ik het resultaat met niemand kan delen. Ik wil graag als ik klaar ben met het bewerken van een foto hem uploaden naar mijn flickraccount, daar een aantal tags eraan hangen en hem eventueel in een geschikte groep of twee plaatsen. Ik wil graag zelf rondsurfen en op foto’s (en weblogs) reageren, en ik vind het leuk als mensen op mijn werk reageren. Ik mis de interactie.

Natuurlijk schrijf ik nu wel weer deze post. Omdat ik geïnspireerd werd door het artikel in de next toen ik vanochtend in de trein zat. Dat soort momenten heb ik wel vaker, maar tegenwoordig komt dat nog zelden tot een post, want eigenlijk is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik vanaf mijn werk ga zitten bloggen. En thuis kan ik het niet.

• Mijn internet moet ik zelf nog achteraan bellen, wat ik nog niet gedaan heb omdat ik lui ben en ik eigenlijk toch al weet dat het aan de router ligt. • Het nrc•next artikel is geschreven door Carola Houtekamer en leunt op op een onderzoek dat Stanford Study of Writing heet.

Misschien wel ja.
Het resultaat is in elk geval dat ik nu ook aan hyves doe. Eigenlijk vond ik het altijd een beetje onzin, ik heb tenslotte al een weblog een een mooie webstek voor mijn foto’s, maar stiekem is het toch wel leuk om mensen van vroeger en nu terug te vinden. Zeker aangezien mijn nieuwe collega’s veel met hyves doen is het interessant. Het enige stomme vind ik nog steeds dat er achter je naam tussen haakjes staat hoeveel ‘vrienden’ je hebt. Alsof je echt vrienden bent met die 200+ mensen die de meeste hebben…..Maar ach, ik kan me er natuurlijk gewoon niks van aantrekken.

Jullie kunnen me hier vinden.

Zo, en nu ga ik warme chocolademelk maken. (Met kaneel.)

De reden waarom ik graag een weblog heb, is omdat ik het fijn vind om te delen.
Ik heb vaak van die momenten waar ik mensen over wil vertellen, dat ze meekrijgen wat ik voelde. Het hoeven geen grote dingen te zijn (mag wel), soms wil ik even iets kwijt en daar is een weblog geweldig voor.
De afgelopen weken heb ik het vrij vaak gemist, dat ik niet even snel een berichtje kon plaatsen over het een of ander.

Maar het is niet altijd makkelijk om die momenten volledig weer te geven. Ik doe mijn best met omschrijvingen, en gelukkig kan ik soms beelden laten zien (jeejh foto’s!) maar om precies dat gevoel, dat moment zo neer te zetten dat jullie het met mij mee beleven kan knap lastig zijn.
Zoals vanacht, na een avond van drank, spelletjes en flauwe grappen waarin mijn slechte bui door mijn vriendjes is aangepakt. En dan het moment dat ik door het donker naar mijn eigen huis toe loop. Ergens achter me hoor ik vaag de stemmen van Jasper, Peter en Sjoerd nog, als ze naar de Uithof vertrekken. Het is fris, maar niet té koud, zoals een herfstnacht zou moeten zijn. Ik ben lichtelijk aangeschoten, of misschien ietsje meer dat dat, maar het is juist wel prettig. Moe en tevreden, ondanks alle dingen die soms niet leuk zijn.
En hoe de wereld vanacht ruikt, dat wil ik ook graag delen. Dat maakt de ervaring compleet. Het is de geur van herfst, van verkleurde bladeren op de grond en soms een lichte hint van regen, van die koude. (Je kan denken dat regen natuurlijk altijd koud is, maar een zomers buitje voelt beduidend anders dan de geseling die een herfstbui kan zijn.)
Het is fijn om op zo’n moment alleen te zijn, maar dat maakt het ook juist een mooi verhaaltje om hier te vertellen. En geur en atmosfeer zijn een veel groter onderdeel van een ervaring dan mensen denken.
Maar misschien is dit allemaal de wijn die praat.

Eef heeft een hip nieuw weblog! (Nifty)
Ik ben nu nog heel erg aan het rondkijken met hoe alles werkt en hoe ik het zelf wil hebben, maar het begin is er.
Er is leven na Pillar58.