1• Koop blanco kartonnen kaartjes.
2• Ben lid van de bibliotheek.
3• Leen een boek en lees dit.
4• Pak een kaartje en teken/schilder er iets op wat te maken heeft met het gelezen boek.
5• Scan/Maak een foto van het kaartje.
6• Zet de afbeelding online, en schrijf erbij over wat uit het boek je inspireerde.
7• Schrijf de link van je kaartjesblog achterop het kaartje.
8• Stop het kaartje in het boek en breng het terug naar de bibliotheek.

Zouden de mensen van de bibliotheek het kaartje verwijderen? Of krijgt de nieuwe lezer het te zien. Houdt die het kaartje vervolgens, of laat hij het juist zitten voor de volgende, of gooit hij het weg omdat hij het lelijk vindt?
Stap 9 is natuurlijk, herhaal stap 1 t/m 8. Het lijkt me een interessant project, ik weet niet of ik het ooit zal gaan proberen, maar je kan het idee natuurlijk al beschouwen als een soort conceptuele kunst.
En als ik het dan zou doen. Zou de website populair worden? Zouden meer mensen het gaan doen, zodat je niet alleen in de bibliotheek van Utrecht deze kaartjes tegen kan komen? Misschien leest iemand wel hetzelfde boek, ziet het kaartje, en doet er een eigen kaartje bij. Iedereen heeft natuurlijk weer andere associaties bij het lezen van een boek.
Misschien moet je de website wel gewoon met minstens twee ‘kaartjesmakers’ starten, zodat hij regelmatig geupdate kan worden.

Wat vinden jullie? (Die drie mensen die daadwerkelijk mijn blog lezen. ) Misschien bestaat zo’n project al lang, dat zou ook best kunnen.

Ik zal weer eens vertellen over boeken. Ik lees ze graag, ondanks dat ik minder tijd en zin heb dan vroeger. Vroeger verslond ik boeken, alles wat in de bibliotheek van Vleuten staat heb ik wel gelezen, toen ik de kinderafdeling uit had ben ik gewoon naar de volwassenenromans verschoven. (Dit is natuurlijk overdreven, ik heb heus niet elk boek gelezen, maar toch best wel veel.)
Van mijn lijstje van de vorige post heb ik inmiddels The Toyminator en De Gelukkige Klas uitgelezen. Ook ben ik weer eens verder gegaan in Lord of the Rings. (Dat doe ik zo af en toe, heb de Nederlandse vertaling al drie keer gelezen, maar vind dat ik hem toch ook een keer in het Engels moet hebben gelezen. Maar ik ken natuurlijk het verhaal al, dus er zit geen haast achter om te weten hoe het verder gaat. Ik lees gewoon af en toe een stuk en dan geniet ik van het mooie Engels.) The Toyminator was erg vermakelijk, en De Gelukkige Klas heel mooi. Maar dat heb ik al eerder verteld en mijn mening over die boeken is niet veranderd.
Ik ben ook weer in een nieuw Nederlandstalig boek begonnen, Komt een vrouw bij de dokter van de inmiddels alom bekende Kluun. Het boek is superpopulair en door iedereen gelauwerd, en inmiddels al weer oud nieuws. (Er is een vervolg De Weduwnaar, en Kluun is inmiddels bezig met het literair collectief NightWriters.) Maar goed, met boeken en films waar iedereen fan van is begin ik vaak laat. Ik word er namelijk zo moe van, al dat gedoe door de hele wereld, meestal hoeft het van mij dan al niet meer. Ik had het ook met de film Amelie, iedereen, overal, was helemaal lyrisch over die film, wat er bij mij voor zorgde dat ervoor dat ik hem juist niet meer wilde gaan kijken. Ik kan af en toe verschikkelijk tegendraads zijn zonder enige goede reden. Het resultaat was dat ik Amelie pas veel later op dvd bij een vriendin van me zag. En ik vond het natuurlijk een geweldige film.
Bij Komt een vrouw bij de dokter heb ik een beetje hetzelfde. Het helpt ook niet dat Kluun op televisie voor mijn gevoel zovaak wordt geïnterviewd en dat iedereen spontaan vochtig van hem wordt. Ik heb daar niet zo’n behoefte aan. Maar goed, als iedereen dat boek zo geweldig vindt, en het prijzen heeft gekregen, dan is het meestal ook daadwerkelijk een goed boek. Dan is die hele tegendraadsheid van mij gewoon onzin. Ik ga zo’n boek dan alleen wat later lezen, zodat ik het gevoel heb die keuze helemaal zelf genomen te hebben, zonder invloeden van buitenaf. (Dat is natuurlijk een illusie, maar een leugentje om bestwil tegen mezelf daar ben ik niet vies van.)
Gisteren ben ik dus eindelijk in Komt een vrouw bij de dokter begonnen. Dat kanker en de gevolgen daarvan het belangrijkste onderwerp in het boek zijn, is voor mij alleen maar een extra reden om het te lezen en interessant te vinden. Ik wil het namelijk begrijpen, en hoewel ik snap dat het niet te begrijpen valt helpt het om over de ervaringen van anderen te lezen. Zeker als dat in goed taalgebruik en een mooi boek gebeurd. Ik ben inmiddels al vrij ver in Komt een vrouw bij de dokter, als je bekijkt dat ik er gisteravond in de trein pas in begonnen ben. Het leest lekker weg, het is duidelijk en het is vooral eerlijk. Ik houd van eerlijke boeken, of boeken die in elk geval het gevoel geven dat alles wat er in staat eerlijk is. Komt een vrouw bij de dokter doet dat. Ik kan het iedereen aanraden, net als de rest van de wereld doet.

Omdat ik volgende week bij Metro begin en daar met Quark XPress zal werken, kijk ik mijn oude collegeblokken door voor mijn Quark aantekeningen. Maar ik kom zoveel meer tegen. Zoals het volgende stukje dat ik eens op een middag in het Wilhelmina Park neerkladde.

Ik heb zin om oeverloos te filosoferen.
Over de goddelijke mooiheid van de wereld en zijn wezens. Over wat ik wil en de grenzen van mijn talenten. Om na te denken over de wijze waarop ik naar de wereld kijk.

Als ik ‘naar het leven’ schilder, wil ik altijd meer weergeven dan ik kan. Ik wil de ervaring op het doek zetten, niet alleen het beeld. De glinsterende zon op het gladde, maar rimpelende, wateroppervlak. De onzichtbare wereld die daar onder ligt. De ruziënde ganzen die ik hoor maar niet zie. Het lentebriesje dat de geur van ontelbare ontluikende planten meebrengt. Het geroezemoes van mens en dier op de voor- en achtergrond.
Ik geniet er zo hard van, dat ik vrees dat ook al had ik iemand om het mee te delen, ik altijd alleen zal zijn in mijn waarneming. Ik geloof niet dat er iemand is die op dezelfde intense manier naar de wereld kan kijken en er deel van kan uitmaken zoals ik dat doe.
Maar misschien is het ook wel het meest natuurlijke van de hele wereld, om samen te genieten van wat ik nu alleen zie.

‘Voor alle goede boeken is moed vereist om ze te schrijven’
Connie Palmen (tegen Ischa Meijer) in I.M.

Sommige boeken hebben op mij de uitwerking dat ik zelf een neiging naar schrijven krijg. De mooiste passages die ik lees wil ik kunnen evenaren.
Dan zou ik schrijven over eenden, over watermeloen en over studenten die hun te water geraakte bal terug pogen te krijgen.

Ik speel een rol, voor het onwaarschijnlijke geval dat de jongen die ook alleen zit, ook schrijft, mij als onderwerp heeft. Net zoals ik hem nu zo even.
Misschien studeert hij slechts, waarschijnlijk eigenlijk. Maar toch is het leuk om te denken.

Het was toen duidelijk lente. Oeverloos filosoferen, ik denk dat het me gelukt is. Ik was die middag al lang vergeten, hoewel ik wel nog heel goed weet hoe het lezen van I.M. me deed voelen. Het is erg leuk om zulke dingen weer tegen te komen tussen alle aantekeningen van colleges. Mooi ook om te zien dat ik de drang van het weergeven van de hele ervaring al eerder heb beschreven.

En Eef ook. Natuurlijk ben ik altijd al een lezer geweest, hoewel het de laatste jaren minder is geworden doordat er zoveel andere dingen zijn waar ik mijn tijd aan kwijt ben. (Waaronder een boel ontzettend leuke dingen.)
Maar Nederland leest dus. Vorig jaar heb ik die hele actie gemist, maar dit jaar merk ik het overal. Dus samen met mijn nieuwe bibliotheekpas heb ik meteen De gelukkige klas van Theo Thijssen opgehaald. Nu voel ik totaal niet de behoefte om me voor leesclubjes aan te melden om over het boek te praten, noch ga ik luisteren naar Philip Frederiks die het voorleest. En eigenlijk heb ik de neiging om iets júist niet te doen als de rest van Nederland het wel doet. Maar hee, gratis boek! Bovendien klinkt het als een boek dat ik sowieso graag zou willen lezen, dus waarom niet nu.
Ik ben er dus vadaag in begonnen, in de bus en de trein. Nu wist ik dat het een goed boek zou zijn, maar het komt natuurlijk uit 1926, dus ik verwachtte dat ik er eerst even in zou moeten komen. Ik zat echter meteen in het verhaal (Ik stapte bijna te laat uit de trein.) en tot op heden vind ik het een geweldig leuk boek. De schrijver is vooral bekend van Kees de jongen, wat ik niet gelezen heb maar wel door heel veel mensen ontzettend mooi wordt gevonden. Dus eigenlijk had dat me al kunnen waarschuwen.
Het verhaal gaat over een lagere school leraar die in een dagboek zijn klas, lesmethodes en schoolregels beschrijft, dit doet hij stiekem terwijl hij eigenlijk zou moeten studeren om een hogere graad (als leraar frans) te behalen zodat zijn gezin meer te makken heeft. En het is dus erg leuk.

Ik ben nu dus zo’n drie boeken aan het lezen. Want ik had natuurlijk al een stapeltje naast mijn bed liggen. Welke boeken ik mee bezig ben kunnen jullie sinds nu trouwens zien in de kolom hier rechts. Altijd leuke informatie me dunkt. Naast De gelukkige klas ligt er ook The Toyminator, wat het vervolg is op The Chocolate Bunnies of the Apocalypse. (Je moet er van houden, maar dan is het ook een erg leuk boek.) De eerste helft vloog ik zo doorheen ( Eddie Bear is geweldig!) maar nu ben ik even op een punt waarop ik even zin heb in iets totaal anders dus nu ligt het boek even af te koelen.
Het derde boek is Jonathan Strange & Mr. Norrel, waar ik al ontzettend lang in bezig ben. Het is een van mijn favoriete boeken (hoewel ik dat pas echt kan zeggen als ik het helemaal uit heb natuurlijk) maar het is niet het soort boek waar je snel door heen moet gaan. Van elke zin moet genoten worden. Het is ook nog eens een groot verhaal (terecht ingedeeld in drie volumes, ik zit nu in deel III). Het taalgebruik en de tijdsperiode worden briljant gebruikt als illustratie en achtergrond van het verhaal over twee rivaliserende magiërs in het 19e eeuwse Groot Britannië.

Met drie verschillende boeken ben ik dus nog wel even bezig, en er staan hier en daar nog wat ongelezen werken in mijn kast verstopt, maar tips zijn natuurlijk altijd welkom. Eigenlijk ben ik trouwens in nog een vierde boek bezig, The Wind in the Willows (Britse klassieker), maar daar heb ik al heel erg lang niet meer in gelezen (waarom weet ik eigenlijk niet, het is namelijk een heel erg leuk boek). Ik ben het echter nog niet vergeten! (Sorry AM, dat ik je boek zo ontzettend lang leen.) Ik ga het nog eens goed uitlezen en het helemaal geweldig vinden.