It’s wonderful sitting
with candlelight
calm wintersnow outside
in here there’s only warmth
dancing around
There’s no sound
All’s well

I’ve (re)discovered the joy of creating. Drawing, painting, writing. And all that and more combined in art journalling. It makes me so happy! It doesn’t have to be complicated to be pure and good. And you can learn so much by just doing it, and keep doing it. Discover your own style, learn from what you see around you.

Right now I am following a workshop at Suzi Blu’s Les Petit Academy, and I’ve learned loads. She is a great teacher and she is very inspiring, and she showed me that this is something that is very important to me. I knew that already, but sometimes it’s easy to sort of forget. I love making art. Creating helps me express the joy I have in life. Mixed media is awesome. I never quite understood why there are people who only work with one kind of material. It’s all awesome and I want to use it all.

Who is this Suzi Blu I speak of? Check out her youtube channel to see if you find her as inspiring as I do.

Mooi artikel in de nrc•next van vandaag over schrijfvaardigheid en het internet. Dankzij het internet zijn verschillende mensen veel meer gaan schrijven, en omdat we het meer doen is onze schrijfvaardigheid verbeterd. Maar smstaal dan? En alle verschrikkelijke taal- en gramaticafouten die je tegenkomt? Niet belangrijk, het schrijven wordt uit het domein van de schoolmeester gehaald. Het belangrijkste is dat de bedoeling van de tekst op de lezer overkomt. Iedereen mag schrijven, en iedereen kan schrijven want iedereen vindt online wel een publiek. Vroeger schreven slechts een handjevol mensen, zoals academici, en werd er voornamelijk geschreven in opdracht van andere mensen. Nu doen we het allemaal uit onszelf, omdat we het léuk vinden.

Dat vind ik nu een heerlijke gedachte, dat dankzij het internet veel meer mensen gebruik maken van geschreven taal om hun boodschap over te brengen. Ik merk het bij mezelf ook, want het werkt ook andersom. Ik zit al ongeveer vijf weken zonder goed werkend internet thuis, en ik schrijf daardoor niet meer. Ik ben mijn publiek kwijt, dus waarom zou ik nog dingen opschrijven? Dagboek-smagboek. Ik zal niet altijd de beste verhalen schrijven, maar ik wil wel dat ze gelezen worden. Hier kan dat. Het is ook niet alsof ik in de afgelopen weken minder had om over te schrijven, ik had miljoenen posts kunnen tikken vol met gezeur over de verbouwing in mijn huis en hoe naar ik dat vond. Over hoe blij ik ben dat ik weer op mijn eigen verdieping zit, en het kastje wat ik dit weekend gekocht heb en waar ik lekker veel rommeltjes in kwijt kan.

Ik heb het ook met fotografie. Ik maak al een hele tijd geen foto’s meer, en ik ga ook niet verder met het bewerken van de foto’s die ik wel gemaakt heb. Het is een hobby die stil staat omdat ik het resultaat met niemand kan delen. Ik wil graag als ik klaar ben met het bewerken van een foto hem uploaden naar mijn flickraccount, daar een aantal tags eraan hangen en hem eventueel in een geschikte groep of twee plaatsen. Ik wil graag zelf rondsurfen en op foto’s (en weblogs) reageren, en ik vind het leuk als mensen op mijn werk reageren. Ik mis de interactie.

Natuurlijk schrijf ik nu wel weer deze post. Omdat ik geïnspireerd werd door het artikel in de next toen ik vanochtend in de trein zat. Dat soort momenten heb ik wel vaker, maar tegenwoordig komt dat nog zelden tot een post, want eigenlijk is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik vanaf mijn werk ga zitten bloggen. En thuis kan ik het niet.

• Mijn internet moet ik zelf nog achteraan bellen, wat ik nog niet gedaan heb omdat ik lui ben en ik eigenlijk toch al weet dat het aan de router ligt. • Het nrc•next artikel is geschreven door Carola Houtekamer en leunt op op een onderzoek dat Stanford Study of Writing heet.

Kijk eens wat er achter de gipsplaten in mijn huisje zat? Een heuse poster van lang geleden!
Ik kan me zo echt een studentenkamer voorstellen met dit soort posters op de latjes.

Wie herkent deze poster?

Alle leuke jongens zijn óf bezet óf homo. (tm AM)

Lekker is dat.

Reading one of the stories in Dancing Barefoot brought up a memory I dearly love. I’d though I’d share it with you, as an exercise in writing.

One early summer day a few years ago, my cousin and I decided to go out for dinner. The establishment of our choice was a pancake restaurant at the edge of the Old Canal in Utrecht. The sky was occasionally clouded, but the temperature was nice so we opted to sit at a table out by the water. If there were any other people sitting outside I didn’t notice them. We talked about all the stuff girls our age talk about when they haven’t seen each other for a while. Basicly we talked about everything, no matter how important or mundane. (Which is what girls like us always talk about, even if we get on the phone after having just seen each other.) Ducks swam on the water, trying to tempt us to throw them some morsels of our food.

We were having a great time of it, eating the nice food and just revelling in each others company. We didn’t notice the clouds becoming thicker and thicker. And then when we did, we didn’t care. Our pancakes were gone and eaten, the ducks hadn’t won us over so we ate everything ourselves. Drinking sips of our wine, lounging about. There was no rush.

A drop fel into my wine, and then another one on the table. My cousin looked at me.

“I don’t feel like going inside”, she said.

“Me neither.”

We grabbed our glasses and covered them with the coasters. Our bags were on the two extra chairs at the table, we put them closer so they ended up underneath it. More and more raindrops fel out of the sky.  We grinned at each other.

“This is the time to do this, sitting out in the rain, ’cause when we get old, we won’t do it anymore!”

“It’s not even cold!” I yelled back at her over the drums of the rain on the table.

Not an inch of us remained dry, we sat out there until we had finished our wine, and then some. Eventualy we had to go inside to pay our bill. Nobody said anything about us being dripping wet, I think they could see how much we were enjoying ourselves. It was great, feeling life bubling inside you, feeling the rain dripping from your hairs to you face to the rest of you. Being a part of the concert the raindrops create. Doing something purely for the reason of doing it while you’re young and happy. I’d like to think that when I get really old, I’ll be that crazy grandmother who sits out in the summerrain with her grandkids. Chances of that are slim though. But at the very least I can be that grandmother who tells the grandkids a story about the time she sat outside in the rain with her cousin, because we didn’t feel like going inside.