It’s wonderful sitting
with candlelight
calm wintersnow outside
in here there’s only warmth
dancing around
There’s no sound
All’s well

I’ve (re)discovered the joy of creating. Drawing, painting, writing. And all that and more combined in art journalling. It makes me so happy! It doesn’t have to be complicated to be pure and good. And you can learn so much by just doing it, and keep doing it. Discover your own style, learn from what you see around you.

Right now I am following a workshop at Suzi Blu’s Les Petit Academy, and I’ve learned loads. She is a great teacher and she is very inspiring, and she showed me that this is something that is very important to me. I knew that already, but sometimes it’s easy to sort of forget. I love making art. Creating helps me express the joy I have in life. Mixed media is awesome. I never quite understood why there are people who only work with one kind of material. It’s all awesome and I want to use it all.

Who is this Suzi Blu I speak of? Check out her youtube channel to see if you find her as inspiring as I do.

Mooi artikel in de nrc•next van vandaag over schrijfvaardigheid en het internet. Dankzij het internet zijn verschillende mensen veel meer gaan schrijven, en omdat we het meer doen is onze schrijfvaardigheid verbeterd. Maar smstaal dan? En alle verschrikkelijke taal- en gramaticafouten die je tegenkomt? Niet belangrijk, het schrijven wordt uit het domein van de schoolmeester gehaald. Het belangrijkste is dat de bedoeling van de tekst op de lezer overkomt. Iedereen mag schrijven, en iedereen kan schrijven want iedereen vindt online wel een publiek. Vroeger schreven slechts een handjevol mensen, zoals academici, en werd er voornamelijk geschreven in opdracht van andere mensen. Nu doen we het allemaal uit onszelf, omdat we het léuk vinden.

Dat vind ik nu een heerlijke gedachte, dat dankzij het internet veel meer mensen gebruik maken van geschreven taal om hun boodschap over te brengen. Ik merk het bij mezelf ook, want het werkt ook andersom. Ik zit al ongeveer vijf weken zonder goed werkend internet thuis, en ik schrijf daardoor niet meer. Ik ben mijn publiek kwijt, dus waarom zou ik nog dingen opschrijven? Dagboek-smagboek. Ik zal niet altijd de beste verhalen schrijven, maar ik wil wel dat ze gelezen worden. Hier kan dat. Het is ook niet alsof ik in de afgelopen weken minder had om over te schrijven, ik had miljoenen posts kunnen tikken vol met gezeur over de verbouwing in mijn huis en hoe naar ik dat vond. Over hoe blij ik ben dat ik weer op mijn eigen verdieping zit, en het kastje wat ik dit weekend gekocht heb en waar ik lekker veel rommeltjes in kwijt kan.

Ik heb het ook met fotografie. Ik maak al een hele tijd geen foto’s meer, en ik ga ook niet verder met het bewerken van de foto’s die ik wel gemaakt heb. Het is een hobby die stil staat omdat ik het resultaat met niemand kan delen. Ik wil graag als ik klaar ben met het bewerken van een foto hem uploaden naar mijn flickraccount, daar een aantal tags eraan hangen en hem eventueel in een geschikte groep of twee plaatsen. Ik wil graag zelf rondsurfen en op foto’s (en weblogs) reageren, en ik vind het leuk als mensen op mijn werk reageren. Ik mis de interactie.

Natuurlijk schrijf ik nu wel weer deze post. Omdat ik geïnspireerd werd door het artikel in de next toen ik vanochtend in de trein zat. Dat soort momenten heb ik wel vaker, maar tegenwoordig komt dat nog zelden tot een post, want eigenlijk is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik vanaf mijn werk ga zitten bloggen. En thuis kan ik het niet.

• Mijn internet moet ik zelf nog achteraan bellen, wat ik nog niet gedaan heb omdat ik lui ben en ik eigenlijk toch al weet dat het aan de router ligt. • Het nrc•next artikel is geschreven door Carola Houtekamer en leunt op op een onderzoek dat Stanford Study of Writing heet.

My metro was 2 minutes early, resulting in me missing it and my train connection. I had to wait for the next one (30 min. later). I was tired and upset and bored so I wasted 5 € in a photobooth just to keep me busy for a few minutes. The curtain of the booth was ripped off, and despite the late hour there were some people in the station. I felt very selfconcious and thus the pictures sucked. Oh wel…

Het kleine meisje zat op haar stoeltje, het was nog een beetje te groot voor haar.
Ze zwaaide met haar benen heen en weer, soms raakte ze een een stoelpoot, ‘pok!’.
Zo nu en dan trok ze aan haar blonde krullen, of wees ze naar haar wipneusje. ‘Haar’ zei ze dan, en ‘neus’. Ze was er heel trots op dat ze deze woorden kende.
Naast haar kwam een jongetje zitten, hij was al iets groter en kon wel met zijn voeten bij de grond. Ze keek naar hem, hij had een bruine huid. Hij keek haar aan.
‘Hallo’, zei hij.
‘Neus’, zei het meisje.

Ooit, langlang geleden, in 2004, begon ik met webloggen. Dit deed ik op een .punt.nl account. Ongeveer een jaar later haalde ik al mijn posts over naar Pillar58, een blog van Ronald, Mattijs, Jeroen en ik samen (Sjoerd deed ook een beetje mee). Pillar ging een hele tijd later kapot, en ik verloor zo ongeveer een jaar aan posts. Wat ik wel nog overhad heb ik bewaard. En er zitten best leuke verhaaltjes tussen, waarvan ik er nu eentje op herhaling post.

Toen ik op de basisschool zat was ik er heilig van overtuigd dat ik schrijfster zou worden. Het was dan ook altijd mijn antwoord als iemand mij vroeg wat ik later wilde worden. Ik vond dat stiekem best cool, het was weer eens iets anders dan dierenarts of brandweerman.
De juf die me met veel moeite heeft leren lezen en schrijven vroeg me bij haar afscheid van de school of ik toch zeker wel mijn eerste boek aan haar zou opdragen.

Ik ging naar de school voor Journalistiek omdat het mij prima leek aansluiten op die schrijversamitie. Daar was ik ineens niet meer de beste schrijver van de klas. Iedereen had hetzelfde verhaal, ze wilden allemaal ook schrijven en waren er ook allemaal best goed in. Ik ging twijfelen of de journalistiek nu echt wel leuk vond, en toen ontdekte ik vormgeving. Ik heb nooit echt teruggekeken naar die schrijfwens.
Ik heb heel lang niet ‘echt’ geschreven. Dat leek me ook niet erg, wie wordt er nu wat ze op de basisschool zeiden dat ze wilden worden? Ik ben redelijk zeker dan geen van de meisjes die ik heb horen zeggen dat ze prinses wilde worden dat nu zijn. Niemand droomt ervan om communicatiedeskundige te worden als ze tien zijn.

Ik vind het heel leuk om vormgever te zijn, ben blij met mijn baan, en werk ook graag als beeldredacteur erbij. En de cool-factor is er ook nog. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit meer zou willen schrijven. Ik denk de laatste tijd veel aan schrijven. Aan wat ik zou willen vertellen. Aan hoe ik denk dat het het beste is om dicht bij jezelf te blijven. Ik weet het nog niet.

Wat ik wel weet, is dat ik voor het eerst iets geschreven heb voor Metro. Het is een kleine dvdrecensie die vandaag in de krant staat op pagina 22 (of 26 als je een Amsterdam of Rotterdam editie hebt). Ik vond het doodeng, maar het was achteraf eigenlijk helemaal niet moeilijk en is allemaal vrij snel gegaan. Het is natuurlijk ook maar een stukje van +/- 130 woorden, maar het is een stukje dat ik geschreven heb, waar mijn naam bij staat en wat gepubliceerd is. Ik voelde me een beetje als een kind dat zijn eerste stapjes zet en dat nog niet weet of dat hele lopen wel leuk is. Een stapje is gezet, of er meerdere volgen is nog de vraag.
Ik blijf natuurlijk posts schrijven voor dit blog, blijven oefenen is altijd goed, en dit is lekker laagdrempelig. Het geeft niet als ik er een keer niet uitkom met wat ik wil zeggen hier, als ik gekke fouten maak. Met bezoekersaantallen die schommelen tussen de 5 en 20 per dag heb ik niet zoveel te vrezen.