Archive Page 3
Style
Bourjois is my favorite make-up brand.
Filed under: Algemeen, English, Photos | Leave a Comment
Op herhaling: Meisje
Het kleine meisje zat op haar stoeltje, het was nog een beetje te groot voor haar.
Ze zwaaide met haar benen heen en weer, soms raakte ze een een stoelpoot, ‘pok!’.
Zo nu en dan trok ze aan haar blonde krullen, of wees ze naar haar wipneusje. ‘Haar’ zei ze dan, en ‘neus’. Ze was er heel trots op dat ze deze woorden kende.
Naast haar kwam een jongetje zitten, hij was al iets groter en kon wel met zijn voeten bij de grond. Ze keek naar hem, hij had een bruine huid. Hij keek haar aan.
‘Hallo’, zei hij.
‘Neus’, zei het meisje.
Ooit, langlang geleden, in 2004, begon ik met webloggen. Dit deed ik op een .punt.nl account. Ongeveer een jaar later haalde ik al mijn posts over naar Pillar58, een blog van Ronald, Mattijs, Jeroen en ik samen (Sjoerd deed ook een beetje mee). Pillar ging een hele tijd later kapot, en ik verloor zo ongeveer een jaar aan posts. Wat ik wel nog overhad heb ik bewaard. En er zitten best leuke verhaaltjes tussen, waarvan ik er nu eentje op herhaling post.
Filed under: Algemeen, Words | Leave a Comment
Painting
So I’ve suddenly decided I want to get into painting again. That happens to me one in a while. I hope I stick with it now, so I can practice and practice and actually improve. My first try isn’t how I imagined it (I doubt I’ll ever get to that level of detail) but it’s a pretty good first try. I might go back to it and try to improve the bunny, because I don’t think it’s golden enough yet. (Mostly yellow with goldpaint mixed, but when the light shines on it, you see the golden glitter, but the bunny is mostly yellow, so that has to change.
Anyway, here’s a photograph of it. The Golden Bunny Who Lives in the Dark Woods (click the image for a larger view, some of the details were lost in photographing though).
Acrylics on canvas.
Any idea how difficult it is to shade the bunny when he’s the damn light source? Why do I come up with these idea’s… I’ll probably try to improve this one (when I’m really done I’ll put my initials on it, haven’t even done that yet) and after that I’ll keep making versions of it untill I tire.
Filed under: Algemeen | 2 Comments
Over schrijven
Toen ik op de basisschool zat was ik er heilig van overtuigd dat ik schrijfster zou worden. Het was dan ook altijd mijn antwoord als iemand mij vroeg wat ik later wilde worden. Ik vond dat stiekem best cool, het was weer eens iets anders dan dierenarts of brandweerman.
De juf die me met veel moeite heeft leren lezen en schrijven vroeg me bij haar afscheid van de school of ik toch zeker wel mijn eerste boek aan haar zou opdragen.
Ik ging naar de school voor Journalistiek omdat het mij prima leek aansluiten op die schrijversamitie. Daar was ik ineens niet meer de beste schrijver van de klas. Iedereen had hetzelfde verhaal, ze wilden allemaal ook schrijven en waren er ook allemaal best goed in. Ik ging twijfelen of de journalistiek nu echt wel leuk vond, en toen ontdekte ik vormgeving. Ik heb nooit echt teruggekeken naar die schrijfwens.
Ik heb heel lang niet ‘echt’ geschreven. Dat leek me ook niet erg, wie wordt er nu wat ze op de basisschool zeiden dat ze wilden worden? Ik ben redelijk zeker dan geen van de meisjes die ik heb horen zeggen dat ze prinses wilde worden dat nu zijn. Niemand droomt ervan om communicatiedeskundige te worden als ze tien zijn.
Ik vind het heel leuk om vormgever te zijn, ben blij met mijn baan, en werk ook graag als beeldredacteur erbij. En de cool-factor is er ook nog. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit meer zou willen schrijven. Ik denk de laatste tijd veel aan schrijven. Aan wat ik zou willen vertellen. Aan hoe ik denk dat het het beste is om dicht bij jezelf te blijven. Ik weet het nog niet.
Wat ik wel weet, is dat ik voor het eerst iets geschreven heb voor Metro. Het is een kleine dvdrecensie die vandaag in de krant staat op pagina 22 (of 26 als je een Amsterdam of Rotterdam editie hebt). Ik vond het doodeng, maar het was achteraf eigenlijk helemaal niet moeilijk en is allemaal vrij snel gegaan. Het is natuurlijk ook maar een stukje van +/- 130 woorden, maar het is een stukje dat ik geschreven heb, waar mijn naam bij staat en wat gepubliceerd is. Ik voelde me een beetje als een kind dat zijn eerste stapjes zet en dat nog niet weet of dat hele lopen wel leuk is. Een stapje is gezet, of er meerdere volgen is nog de vraag.
Ik blijf natuurlijk posts schrijven voor dit blog, blijven oefenen is altijd goed, en dit is lekker laagdrempelig. Het geeft niet als ik er een keer niet uitkom met wat ik wil zeggen hier, als ik gekke fouten maak. Met bezoekersaantallen die schommelen tussen de 5 en 20 per dag heb ik niet zoveel te vrezen. 
Filed under: Actualiteit, Algemeen, Words | 1 Comment
Bleeding Exercise
Reading one of the stories in Dancing Barefoot brought up a memory I dearly love. I’d though I’d share it with you, as an exercise in writing.
One early summer day a few years ago, my cousin and I decided to go out for dinner. The establishment of our choice was a pancake restaurant at the edge of the Old Canal in Utrecht. The sky was occasionally clouded, but the temperature was nice so we opted to sit at a table out by the water. If there were any other people sitting outside I didn’t notice them. We talked about all the stuff girls our age talk about when they haven’t seen each other for a while. Basicly we talked about everything, no matter how important or mundane. (Which is what girls like us always talk about, even if we get on the phone after having just seen each other.) Ducks swam on the water, trying to tempt us to throw them some morsels of our food.
We were having a great time of it, eating the nice food and just revelling in each others company. We didn’t notice the clouds becoming thicker and thicker. And then when we did, we didn’t care. Our pancakes were gone and eaten, the ducks hadn’t won us over so we ate everything ourselves. Drinking sips of our wine, lounging about. There was no rush.
A drop fel into my wine, and then another one on the table. My cousin looked at me.
“I don’t feel like going inside”, she said.
“Me neither.”
We grabbed our glasses and covered them with the coasters. Our bags were on the two extra chairs at the table, we put them closer so they ended up underneath it. More and more raindrops fel out of the sky. We grinned at each other.
“This is the time to do this, sitting out in the rain, ’cause when we get old, we won’t do it anymore!”
“It’s not even cold!” I yelled back at her over the drums of the rain on the table.
Not an inch of us remained dry, we sat out there until we had finished our wine, and then some. Eventualy we had to go inside to pay our bill. Nobody said anything about us being dripping wet, I think they could see how much we were enjoying ourselves. It was great, feeling life bubling inside you, feeling the rain dripping from your hairs to you face to the rest of you. Being a part of the concert the raindrops create. Doing something purely for the reason of doing it while you’re young and happy. I’d like to think that when I get really old, I’ll be that crazy grandmother who sits out in the summerrain with her grandkids. Chances of that are slim though. But at the very least I can be that grandmother who tells the grandkids a story about the time she sat outside in the rain with her cousin, because we didn’t feel like going inside.
Filed under: English, Life, Weather, Words | Leave a Comment
-
Flickr Photos
More Photos
