Collegeblokgedachten

Omdat ik volgende week bij Metro begin en daar met Quark XPress zal werken, kijk ik mijn oude collegeblokken door voor mijn Quark aantekeningen. Maar ik kom zoveel meer tegen. Zoals het volgende stukje dat ik eens op een middag in het Wilhelmina Park neerkladde.

Ik heb zin om oeverloos te filosoferen.
Over de goddelijke mooiheid van de wereld en zijn wezens. Over wat ik wil en de grenzen van mijn talenten. Om na te denken over de wijze waarop ik naar de wereld kijk.

Als ik ‘naar het leven’ schilder, wil ik altijd meer weergeven dan ik kan. Ik wil de ervaring op het doek zetten, niet alleen het beeld. De glinsterende zon op het gladde, maar rimpelende, wateroppervlak. De onzichtbare wereld die daar onder ligt. De ruziënde ganzen die ik hoor maar niet zie. Het lentebriesje dat de geur van ontelbare ontluikende planten meebrengt. Het geroezemoes van mens en dier op de voor- en achtergrond.
Ik geniet er zo hard van, dat ik vrees dat ook al had ik iemand om het mee te delen, ik altijd alleen zal zijn in mijn waarneming. Ik geloof niet dat er iemand is die op dezelfde intense manier naar de wereld kan kijken en er deel van kan uitmaken zoals ik dat doe.
Maar misschien is het ook wel het meest natuurlijke van de hele wereld, om samen te genieten van wat ik nu alleen zie.

‘Voor alle goede boeken is moed vereist om ze te schrijven’
Connie Palmen (tegen Ischa Meijer) in I.M.

Sommige boeken hebben op mij de uitwerking dat ik zelf een neiging naar schrijven krijg. De mooiste passages die ik lees wil ik kunnen evenaren.
Dan zou ik schrijven over eenden, over watermeloen en over studenten die hun te water geraakte bal terug pogen te krijgen.

Ik speel een rol, voor het onwaarschijnlijke geval dat de jongen die ook alleen zit, ook schrijft, mij als onderwerp heeft. Net zoals ik hem nu zo even.
Misschien studeert hij slechts, waarschijnlijk eigenlijk. Maar toch is het leuk om te denken.

Het was toen duidelijk lente. 🙂 Oeverloos filosoferen, ik denk dat het me gelukt is. Ik was die middag al lang vergeten, hoewel ik wel nog heel goed weet hoe het lezen van I.M. me deed voelen. Het is erg leuk om zulke dingen weer tegen te komen tussen alle aantekeningen van colleges. Mooi ook om te zien dat ik de drang van het weergeven van de hele ervaring al eerder heb beschreven.

Over Jongens

Zij: Sommige jongens heb je niks an
Ik: jongens zijn dan ook stom
Ik: ik ben helemaal over jongens
Zij: ja, meisjes, dat zijn de nieuwe jongens 🙂

Vrouwtje Plooi

Ineens kom ik iets tegen dat de herinneringen weer opwekt. M’n ogen tranen en voor ik het weet zit ik weer in het verdriet. Over alles wat we deelden maar nu niet meer kunnen delen, en over alles wat in het leven veranderd is.

Soms voel ik me enorm oud. Niet omdat 22 oud is, maar omdat het 10 jaar ouder is dat wat zij ooit zal meemaken in mijn leven. Ze is al die tijd niet met me meegegroeid, en kan niet echt zien wie ik geworden ben. Of nog zal worden.
Ontzettend veel dingen in mijn leven zijn nu anders dan wat ik dacht en droomde toen ik 12 was. En natuurlijk is dat goed, want ik ben een leuk iemand met een leuk leven. Maar het is allemaal zonder haar. Had zij ooit kunnen denken dat ik zou gaan vormgeven en niet schrijven? Dat ik de toneelschool nooit geprobeerd heb. Op wie ik verliefd ben geworden/geweest?

Van alle mensen die heel belangrijk voor me zijn, heeft maar een handjevol haar gekend. Ik heb ze nooit aan haar kunnen voorstellen. Ik kan me wel inbeelden wat ze misschien van ze gevonden zou hebben, maar alleen vanuit hoe ik haar als 12jarige kende. Niet van hoe ze nu zou zijn geweest. Zij blijft statisch en ik groei verder.
Ik heb inmiddels wel geleerd hoe ik moet bestaan in een wereld waar zij dat niet doet, maar op momenten als deze weet ik dat ik er nooit helemaal aan zal wennen.

Ik kan enkel mijn best doen haar levend te houden door haar te herinneren. Maar soms ben ik bang dat het niet genoeg is. Want ik ben maar een mens, en mensen vergeten, herinneringen vervagen. Ik heb het gevoel dat ik slechts een handjevol herinneringen over heb, en dan vraag ik me af wat ik allemaal wel niet vergeten ben. Gelukkig zie ik haar zo nu en dan terug in mijn broers.

Vrouwtje Plooi is een Beatrix Potter karakter dat mijn moeder en ik allebei heel erg leuk vonden. Om de een of andere reden vergeet ik altijd dat ze Vrouwtje Plooi heet en niet Vrouwtje Theelepel (wat weer ergens anders van schijnt te zijn maar me niks zegt). Ik zag ergens iets over Vrouw Theelepel staan, en ik moest meteen weer denken aan Vrouwtje Plooi en mijn moeder.

Gamen

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: