Komt een vrouw bij de dokter

Ik zal weer eens vertellen over boeken. Ik lees ze graag, ondanks dat ik minder tijd en zin heb dan vroeger. Vroeger verslond ik boeken, alles wat in de bibliotheek van Vleuten staat heb ik wel gelezen, toen ik de kinderafdeling uit had ben ik gewoon naar de volwassenenromans verschoven. (Dit is natuurlijk overdreven, ik heb heus niet elk boek gelezen, maar toch best wel veel.)
Van mijn lijstje van de vorige post heb ik inmiddels The Toyminator en De Gelukkige Klas uitgelezen. Ook ben ik weer eens verder gegaan in Lord of the Rings. (Dat doe ik zo af en toe, heb de Nederlandse vertaling al drie keer gelezen, maar vind dat ik hem toch ook een keer in het Engels moet hebben gelezen. Maar ik ken natuurlijk het verhaal al, dus er zit geen haast achter om te weten hoe het verder gaat. Ik lees gewoon af en toe een stuk en dan geniet ik van het mooie Engels.) The Toyminator was erg vermakelijk, en De Gelukkige Klas heel mooi. Maar dat heb ik al eerder verteld en mijn mening over die boeken is niet veranderd.
Ik ben ook weer in een nieuw Nederlandstalig boek begonnen, Komt een vrouw bij de dokter van de inmiddels alom bekende Kluun. Het boek is superpopulair en door iedereen gelauwerd, en inmiddels al weer oud nieuws. (Er is een vervolg De Weduwnaar, en Kluun is inmiddels bezig met het literair collectief NightWriters.) Maar goed, met boeken en films waar iedereen fan van is begin ik vaak laat. Ik word er namelijk zo moe van, al dat gedoe door de hele wereld, meestal hoeft het van mij dan al niet meer. Ik had het ook met de film Amelie, iedereen, overal, was helemaal lyrisch over die film, wat er bij mij voor zorgde dat ervoor dat ik hem juist niet meer wilde gaan kijken. Ik kan af en toe verschikkelijk tegendraads zijn zonder enige goede reden. Het resultaat was dat ik Amelie pas veel later op dvd bij een vriendin van me zag. En ik vond het natuurlijk een geweldige film. 🙂
Bij Komt een vrouw bij de dokter heb ik een beetje hetzelfde. Het helpt ook niet dat Kluun op televisie voor mijn gevoel zovaak wordt geïnterviewd en dat iedereen spontaan vochtig van hem wordt. Ik heb daar niet zo’n behoefte aan. Maar goed, als iedereen dat boek zo geweldig vindt, en het prijzen heeft gekregen, dan is het meestal ook daadwerkelijk een goed boek. Dan is die hele tegendraadsheid van mij gewoon onzin. Ik ga zo’n boek dan alleen wat later lezen, zodat ik het gevoel heb die keuze helemaal zelf genomen te hebben, zonder invloeden van buitenaf. (Dat is natuurlijk een illusie, maar een leugentje om bestwil tegen mezelf daar ben ik niet vies van.)
Gisteren ben ik dus eindelijk in Komt een vrouw bij de dokter begonnen. Dat kanker en de gevolgen daarvan het belangrijkste onderwerp in het boek zijn, is voor mij alleen maar een extra reden om het te lezen en interessant te vinden. Ik wil het namelijk begrijpen, en hoewel ik snap dat het niet te begrijpen valt helpt het om over de ervaringen van anderen te lezen. Zeker als dat in goed taalgebruik en een mooi boek gebeurd. Ik ben inmiddels al vrij ver in Komt een vrouw bij de dokter, als je bekijkt dat ik er gisteravond in de trein pas in begonnen ben. Het leest lekker weg, het is duidelijk en het is vooral eerlijk. Ik houd van eerlijke boeken, of boeken die in elk geval het gevoel geven dat alles wat er in staat eerlijk is. Komt een vrouw bij de dokter doet dat. Ik kan het iedereen aanraden, net als de rest van de wereld doet. 🙂

The Cure

Het is zo’n band waarvan ik altijd al dacht dat als ik ernaar zou luisteren, ik het leuke muziek zou vinden. Maar ik had nu niet echt de neiging om daadwerkelijk wat van The Cure op te zoeken en op te zetten.
Daar is nu verandering in gekomen, en dat komt door de band Editors. (Staan ook op Pinkpop! Ik heb mijn kaartje al gekocht. 🙂 ) Die hebben namelijk voor het album Radio One, Established 1967 het nummer Lullaby van The Cure gecovered. (Over het album heb ik al eerder geschreven.) En dat is echt een geweldig nummer, ik kan er geen genoeg van krijgen. Ik ken verder niks van Editors, maar ga ze toch maar eens opzoeken dankzij dit nummer. En hetzelfde gold dus voor The Cure. Ik heb even snel een boel nummers opgezocht, en ik moet zeggen dat ik gelijk had in mijn verwachting dat ik het leuk zou vinden. Nu heb ik nog niet intensief genoeg geluisterd op specifieke nummers te bespreken, maar over het algemeen genomen vind ik het fijne muziek voor als ik op de fiets zit, of in de trein. Lekker voor op de achtergrond. Ik moet wel zeggen dat ik eigenlijk de cover van Lullaby mooier vind dat het origineel, maar het is ook iets zwaarder om naar te luisteren dus het is fijn om allebei de versies te hebben. Het voordeel van de stem van Robert Smith van The Cure is dat hij licht is, fijn om naar te luisteren. Het is alleen zo jammer dat hij in veel nummers wegvalt bij de muziek, wat mij betreft had hij best iets harder mogen zingen.

Colorful

So while I’ve been learning how to use photoshop on photo’s, I’ve also found some tutorials for coloring handdrawn and scanned images. So I figured I’d try it. 🙂 This little doodle was my second attempt, the first one is a larger image that can be found on my Elfwood account. (Which hasn’t been updated in many months, until yesterday. :)) Here’s a direct link to the image in question. Check it out and let me know what you think, and if you haven’t seen the other work on my Elfwoodshelf, take a look, and let me know what else you would like seeing in color. 😀

schets2gekeleur
Uploaded with plasq‘s Skitch!

Unlike Me

Ik fietste op een avond na mijn werk over de lijnmarkt, en ineens viel me een roze masker met grote ogen op. Het lag in de etalage van zo’n winkeltje met grappige en vrolijke hebbedingetjes waar je eigenlijk niks aan hebt, maar die wel erg goed zijn om cadeau te geven aan mensen. Het was na zessen, dus de winkel was dicht, maar het masker sprak me aan, en ik zag meteen een meisje met die ogen allerlei avonturen meemaken in haar eigen wereld.

Er is een lied, dat ik ontzettend mooi vind, en wat ontzettend goed past bij het meisje met de grote ogen. Het lied heet Unlike Me en is van Kate Havnevik. Toen had de wereld waar het maskermeisje in leefde ineens een soudtrack.
There are no guarantees in life / Not for the present, / Nor for the future. / All I know is / That I’m here; / Don’t know for how long.

Ik probeer het meisje en haar wereld in foto’s te vangen, maar dat is erg lastig. Dus ik zal het blijven proberen. 🙂 (Check hier de hele set, inclusief de volledige lyrics van het lied.)

Unlike Me 2

Closer

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: