Over schrijven

Toen ik op de basisschool zat was ik er heilig van overtuigd dat ik schrijfster zou worden. Het was dan ook altijd mijn antwoord als iemand mij vroeg wat ik later wilde worden. Ik vond dat stiekem best cool, het was weer eens iets anders dan dierenarts of brandweerman.
De juf die me met veel moeite heeft leren lezen en schrijven vroeg me bij haar afscheid van de school of ik toch zeker wel mijn eerste boek aan haar zou opdragen.

Ik ging naar de school voor Journalistiek omdat het mij prima leek aansluiten op die schrijversamitie. Daar was ik ineens niet meer de beste schrijver van de klas. Iedereen had hetzelfde verhaal, ze wilden allemaal ook schrijven en waren er ook allemaal best goed in. Ik ging twijfelen of de journalistiek nu echt wel leuk vond, en toen ontdekte ik vormgeving. Ik heb nooit echt teruggekeken naar die schrijfwens.
Ik heb heel lang niet ‘echt’ geschreven. Dat leek me ook niet erg, wie wordt er nu wat ze op de basisschool zeiden dat ze wilden worden? Ik ben redelijk zeker dan geen van de meisjes die ik heb horen zeggen dat ze prinses wilde worden dat nu zijn. Niemand droomt ervan om communicatiedeskundige te worden als ze tien zijn.

Ik vind het heel leuk om vormgever te zijn, ben blij met mijn baan, en werk ook graag als beeldredacteur erbij. En de cool-factor is er ook nog. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit meer zou willen schrijven. Ik denk de laatste tijd veel aan schrijven. Aan wat ik zou willen vertellen. Aan hoe ik denk dat het het beste is om dicht bij jezelf te blijven. Ik weet het nog niet.

Wat ik wel weet, is dat ik voor het eerst iets geschreven heb voor Metro. Het is een kleine dvdrecensie die vandaag in de krant staat op pagina 22 (of 26 als je een Amsterdam of Rotterdam editie hebt). Ik vond het doodeng, maar het was achteraf eigenlijk helemaal niet moeilijk en is allemaal vrij snel gegaan. Het is natuurlijk ook maar een stukje van +/- 130 woorden, maar het is een stukje dat ik geschreven heb, waar mijn naam bij staat en wat gepubliceerd is. Ik voelde me een beetje als een kind dat zijn eerste stapjes zet en dat nog niet weet of dat hele lopen wel leuk is. Een stapje is gezet, of er meerdere volgen is nog de vraag.
Ik blijf natuurlijk posts schrijven voor dit blog, blijven oefenen is altijd goed, en dit is lekker laagdrempelig. Het geeft niet als ik er een keer niet uitkom met wat ik wil zeggen hier, als ik gekke fouten maak. Met bezoekersaantallen die schommelen tussen de 5 en 20 per dag heb ik niet zoveel te vrezen. 🙂

Advertisements

One thought on “Over schrijven

  1. Ik heb het maar even opgezocht op internet (zo vaak kom ik niet meer in de trein enzo) maar het moet toch echt wel cool zijn om je naam in de metro te zien staan (op deze manier dan 😉 ). Ik zal je ‘playground’ beter in de gaten houden de komende tijd, gefeliciteerd!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: